سردار باقرزاده: برای دفن متجاوزان هوایی و دریایی برنامه ای نداریم

48ساعت پس از اعلام آمادگي كميته جستجوي مفقودين ستاد كل نيروهاي مسلح جهت حفر قبور براي دست كم 320 هزار نفر از سربازان متجاوز احتمالي دشمن سردار باقرزاده توضيح داد: اين قبور مربوط به سربازان متجاوزي است كه از مسير خشكي وارد خاك ايران شوند و اين هيچ‌گونه ارتباطي به نيروهاي متجاوزي كه در دريا غرق خواهند شد و يا جنازه آن‌ها در هوا پودر مي‌گردد، ندارد وي افزود: بديهي است در حال حاضر تمهيداتي براي سربازان مغروقه متجاوز دشمن در نظر نگرفته‌ايم كه علي‌القاعده در اين گونه موارد كوسه‌هاي خليج‌فارس زودتر از واحد عمل‌كننده ديگري، به وظايف خود عمل خواهند كرد.

اکبر فهیمی عضو سازمان جوانان جبهه ملی ایران که از تاریخ ۲۴ خرداد ماه در پارک ملت تهران بازداشت شد همچنان در زندان اوین بسر می برند .

ظاهرا در آن تاریخ به دعوت یکی از شبکه های تلویزیونی خارج از کشور تجمعی در پارک ملت برگزار گردید که به بهانه آن نیروهای امنیتی برای ایجاد رعب و وحشت بین مردم حتی رهگذران را بازداشت میکردند .

اکبر فهیمی عضو سازمان جوانان جبهه ملی ایران نیز که در آن زمان در پارک ملت حضور داشتند توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و تا کنون خبر دقیقی از وضعیت ایشان بدست نیامده است

بنام خداوند هستی آفرین
کافر همه را به کیش خود پندارد!
درحالیکه مسئولین جمهوری به اصطلاح اسلامی ایران در سطوح مختلف شغلی یکی پس از دیگری در تلاش برای تعرض به ناموس دیگران لو رفته و رسوا می شوند .
ضابطین بند شماره 2 زندان رجائی شهر کرج و مدیر داخلی این زندان فردی به نام خادم که اخیرا به دلیل داشتن رابطه نامشروع با یکی از زندانبانان زن این زندان دستگیر و از ریاست حفاظت اطلاعات زندان تنزل گردیده و به سمت مدیر داخلی زندان منصوب شده است.
در صورتیکه چنین جرمی برای سایر افراد جامعه همراه با مجازاتهای سنگینی مانند حکم سنگساراست اما این رژیم دست عوامل خود را برای هر تعدی باز گذاشته است .
این فرد (خادم) طبق گفتۀ خودش به دستور فردی بنام آخریان رئیس بند مذگور ، از اعزام اینجانب به بهداری جهت درمان ، فقط به این علت که پیراهن آستین کوتاه به تن داشتم خوداری کرده و از درمان بازداشته اند.
این در حالی است که سن من 57 سال ، و موهای سرم کاملا سفید است و به انواع بیماریها دچار می باشم.
به نقل از:
علی رضا کرمی خیر آبادی زندانی محکوم به مرک
9 تیر 1387
زندان رجائی شهر کرج (گوهردشت) سالن سیاسی فرعی 5

حکم یونس میرحسینی دانشجوی سال سوم رشته حقوق دانشگاه شیراز که ظرف چند روز گذشته یک سال حبس تعلیقی اعلام شده بود، به طور ناگهانی و در اقدامی بی سابقه به سه سال افزایش یافت. این حکم قبلا به صورت تلفنی به وکیل وی ابلاغ شده بود. مشخص نیست در دو روز گذشته چه اتفاقی افتاده است که موجب شده است حکم مذکور بدین شکل تغییر کند. اقدام ذکر شده از سوی دادگاه انقلاب کاملا بی سابقه و غیرقانونی می باشد. گفتنی است اتهام میرحسینی “تبلیغ علیه نظام”، “عضویت در گروههای مخالف نظام” و “تبلیغ به نفع گروههای مخالف نظام” عنوان شده بود.

یونس میرحسینی از دانشجویان بازداشتی در جریانات آذر ماه 86 می باشد که در مدت 14 روز بازداشت وی، دو تحصن بزرگ در اعتراض به دستگیری او در دانشگاه شیراز برگزار شده بود.

اقدام اخیر دستگاه قضایی که حکم صادره ی سنگین و غیرقانونی اش را ظرف مدت دو روز سنگین تر می کند، به همراه ماجرای بازداشت دختر قربانی حادثه زنجان، شروع موج جدید سرکوب جنبش دانشجویی توسط قوه قضاییه قلمداد می شود. دستگاه قضایی هر گاه احساس کرده است فعالیت های جنبش دانشجویی می تواند کارا و تاثیرگذار باشد، رویه سرکوب را پیش گرفته است.

با در نظر گرفتن مشکلات کار تحقیق در جو خفقان و ارعابی که در ایران حاکم است، تعجب آور نیست که تأثیر تبلیغات یک رژیم تمایت خواه بر چگونگی تجزیه و تحلیل غربیان از ایران، چنین گسترده و دامنگیر باشد. معذالک دیده بانی اوضاع ایران می باید و می تواند بهتر از این باشد. مثلاً ناظران می باید ب ه جای اینکه ذهن خود را در چنبر انتخابات پیچیده و شدیداً تحت کنترل گرفتار کنند، توجه بیشتری به جنب و جوش فعال ا ن جامعه مدنی ایران داشته باشند. در هیچ زمانی شکاف میان جامعه مدنی و حکومت در ایران چنین عمیق نبوده است؛ خود حکومتیان نیز بر چنین جوشش و غلیانی آگاهی دارند و در واقع برای سرکوب آن به دروغ و خشونت دیوانه وار متوسل می شوند؛ دروغ و خشونتی که بی مهابا و ب ه کرات در مورد دیگران بکار گرفته می شود. [1]
در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ محمود احمد ی نژاد، اسلامیست تندرو، ب ه قدرت رسید و این برای بیشتر ناظران امور ایران حیرت انگیز بود. در نظر بسیاری پیروزی احمدی نژاد بازتاب از نفس افتادن جامعه مدنی ایران بود؛ اصلاحات سیاسی از تحقق مطالبات اولیه مردم عاجز و درمانده بود. سرنخ آن مطالبات را نه در آزادیهای دموکراتیک که در خواسته های اقتصادی عموم می بایست جست. به گفته ولی نصر "اصلاح طلبان درون حاکمیت در پناه محمد خاتمی که دوره ریاستش رو به اتمام داشت توجه تام و تمام خود را بر مطالبات سیاسی و فرهنگی طبقه متوسط متمرکز کرده... و از مطالبات احتماعی –اقتصادی طب ق ات فرودست غافل ماندند- همان تغافلی که در سال ۱۳۸۴ جنبش اصلاحات را ب ه ورطه ناکامی کشانید. [2]