چنین اظهاراتی می تواند دو معنی داشته باشد: یا به معنی بی توجهی کامل نسبت به سرنوشت مردم و وضعیت زندگی آنها در کشوری است که 14 میلیون نفر زیر خط فقر به سر می برند، تورم به 30 درصد رسیده است، و دولت با تحریم های شدید بین المللی مواجه است؛و یا این اظهارات به معنی نادانی کامل از اثرات اقتصاد بر زندگی مردم و میزان وابستگی متقابل میان نوسانات جهانی پول و طلا به عنوان چیزی که بحران اقتصادی اخیر نشان داد. شاید هر دو سناریو درباره رئیس جمهور ایران، محمود احمدی نژاد، درست باشد. زمانی که نادانی و بی پروایی با فرد ذی قدرت همراه شوند، تنها به مدیریت ضعیف و فقیر کردن کشور و خالی کردن خزانه آن خواهد انجامید.

برای مستند کردن این ادعاها، اعدادی را می توان نشان داد: از هر 200 میلیارد که ایران در سه سال گذشته از درآمد نفت به دست آورده است، تنها 25 میلیارد باقی مانده است. این مربوط به زمانی است که درآمد نفتی به جهت اینکه قیمت نفت در تابستان پیش از اینکه به بشکه ای 50 دلار برسد، به رکورد 150 دلار در هر بشکه رسیده بود، به طور استثنایی بالا بود. قیمت در حال افت نفت تاثیرات جدی بر بودجه ریزی عمومی کشوری که درآمد نفتی اش، 80 درصد درآمد کشور را تشکیل می دهد و پیش بینی بودجه ای اش بر بشکه ای 80 دلار است، خواهد داشت. این پیش بینی از آنجا ناشی می شود که در جولای گذشته رئیس جمهور دانای ایران، محمود احمدی نژاد، حدس زد که قیمت نفت به پایین تر از بشکه ای 100 دلار نخواهد رسید. گمانی که به همان اندازه از سر ذکاوت بود که حدس دیگرش، او پیش بینی کرد که این غیر ممکن خواهد بود که اوباما در انتخابات آمریکا پیروز شود. احمدی نژاد گفته بود حتی اگر همه آمریکایی ها به اوباما رای دهند، او نخواهد توانست به کاخ سفید راه یابد.

ذخایر ایرانی ها به کجا رفته است؟ این ذخایر در مصرف بیش از حد در واردات غذا هزینه شده اند، به همان میزان که در واردات نفت، چرا که ایران نفت خیز به واردات نفت نیازمند است چرا که پالایشگاه هایش ناکافی و یا نیازمند نگه داری هستند. در اینجا قصد نداریم نامی از پول هایی که صرف حق و حساب های سیاسی و انتخاباتی شده اند نام ببریم، همانطور که قصد نداریم از میلیاردهایی که به میانجی ها پرداخت می شود تا تحریم هایی که حاصل سرپیچی ایران از جامعه جهانی در برنامه هسته ای اش، به این کشور تحمیل می شود، از سر گذرانده شود. بالاتر از همه اینها، ایران سرمایه گذاری پر هزینه ای انجام داده است برای گسترش تاثیر ایران در منطقه، که با رابطه با حماس و حزب الله شروع شد و در آخر به رابطه با دیگر جنبش های کشورهای خلیج (فارس) رسید، آن هم درست در زمانی که چنین سرمایه گذاری ای موضوع انتقادهای فراوانی توسط شخصیت هایی نظیر محمد علی ابطحی، در داخل ایران است. محمد علی ابطحی، معاون رئیس جمهور پیشین ایران، بیان کرد:"ایرانی ها رئیس جمهور انتخاب کرده اند که به مسایل آنها توجه کند، نه اینکه پولشان را برای ملت های دیگر خرج کند."

احمدی نژاد تنها زمانی تاثیرات اقتصاد بر حکومت ها را نادیده می گیرد که این اتفاق در کشور خودش روی دهد. وی در نتیجه بحران مالی که اقتصاد غرب به آن دچار شده است، فرو ریزی حکومت های غربی و نظام سرمایه داری را پیش بینی کرده است. از این جهت به نظر می رسد که یکی از پیروان مشتاق شبکه های تلویزیونی عربی و یا خواننده متعهد برخی از متفکران عربی باشد! در حالی که برای ایران و همانندانش، اقتصاد بی ربط است و هیچ تاثیری بر سیاست ندارد. اینجا در ایران، سیاست یکنواخت است، خواه در مسایل اقتصادی یا دیگر امور، چرا که چیزی که اهمیت دارد این است که چه کسانی یک خط مشی را رد یا تایید می کنند.

بهترین شاهد برای این ادعا این است که رهبر عالی ایران، علی خامنه ای از احمدی نژاد و کابینه اش درخواست کرد که بر این اساس اقدام کنند که در چهار سال بعدی هم در راس قدرت خواهند بود، کاملاً بی توجه به اینکه ایرانی ها ماه جون آینده به پای صندوق های رای خواهند رفت تا یک رئیس جمهور جدید انتخاب کنند. آیا این به معنی این است که نتایج انتخابات از پیش مشخص است و به این معنی که حتی اگر همه ایرانیان علیه احمدی نژاد رای دهند باز هم قادر نخواهند بود او را برکنار کنند، یعنی درست شبیه آنچه که احمدی نژاد انتظار داشت که درباره اوباما اتفاق افتد؟ یا اینکه "دموکراسی" در ایران اثبات خواهد کرد که همه شک ها اشتباه است و به ایرانیان اجازه خواهد داد که به هر کسی که شرایط زندگی شان را جدا از ایدئولوژی ها و شعارها، بهبود می بخشد؛ رای دهند؟